Dane z autopsji.

Na podstawie wyników badań dokonano oceny własności ziarn ściernych węglika krzemu oraz analizy zjawisk fizykalnych występujących podczas skrawania tymi ziarnami. Wynika z nich, że monokrystaliczne ziarna węglika krzemu - w porównaniu ze stosowanymi dotychczas ziarnami standardowymi - odznaczają się kilkakrotnie lepszymi własnościami mechanicznymi i kilkunastokrotnie większą zdolnością skrawaną. Szczególnie korzystna jest około tysiąckrotnie większa odporność na ścieranie monokryształów ά - SiC. Jednak z racji specyficznego kształtu geometrycznego tych ziarn wymagane jest takie ich ustawienie aby kierunek prędkości skrawania był prostopadły do płaszczyzny (0001) kryształu ά - SiC. W pracy omówiono metodę uzyskiwania ziarn monokrystalicznych ze standardowego ścierniwa węglika krzemu, która pozwala otrzymywać ścierniwa o zawartości około 40% ziarn monokrystalicznych. Badania tarcz ściernych sporządzonych z takich ścierniw - według zwyczajnych technologii wytwarzania - wykazały, że wydajność względna szlifowania nimi jest kilkakrotnie większa niż ściernicami standardowymi o identycznej charakterystyce. Korzystne wyniki uzyskano również w badaniach segmentowych narzędzi ściernych, wykonanych z orientowanych płytek monokrystalicznych ά - SiC. Na podstawie badań określono, że możliwości skrawne standardowych narzędzi ściernych są równoważone potencjałem skrawanym kilkuset zaledwie ziarn monokrystalicznych posiadających określoną orientację. Uwzględniając to opracowano model narzędzia ściernego, charakteryzującego się idealnym zorientowaniem i rozmieszczeniem monokrystalicznych ziarn węglika krzemu. Ustalone zależności teoretyczne umożliwiają symulację procesu obróbki w wybranych warunkach skrawania oraz pozwalają zaprojektować narzędzie stosownie do oczekiwanych efektów obróbkowych.