Dane z autopsji.

W badaniach oceniono czystość mikrobiologiczną wybranych przypraw oraz określono ich działania na wybrane gatunki bakterii. Badany materiał stanowiły susze następujących roślin przyprawowych: Allium sativum L., Pimenta officinalis Lindl, Origanum vulgare L., Syzygium aromaticum L. i Piper nigrum L. oraz bakterie: Escherichia coli, Bacillus cereus i Bacillus subtilis. Ocenę czystości mikrobiologicznej przypraw wykonano metodą dziesięciokrotnych rozcieńczeń, a posiew metodą zalewową Kocha. Jako podłoże dla bakterii użyto agar odżywczy, a dla grzybów podłoże Czapka. Kryterium oceny była ogólna liczba mikroorganizmów oraz liczba endospor. Identyfikację wyhodowanych bakterii wykonano za pomocą analizatora mini API firmy bio MERIEUX stosując testy API 50 CHB, a indentyfikację grzybów na podstawie cech makro- i mikroskopowych. Ocenę aktywności wyciągów wodnych (maceratów i naparów) przypraw zastosowanych w koncentracji 5%, 10%, 15% w stosunku do E. coli, B. cereus i B. subtilis określano metodą dyfuzyjno-krążkową na agarze odżywczym. Gęstość zawiesiny bakterii wynosiła 0,5 Mc Farlanda. Aktywność wyciągów odczytano po 24 godzinach hodowli przyjmując jako kryterium wielkości strefy zahamowania wzrostu. Na wykresach wartości przedstawiono jako % skuteczności w odniesieniu do kombinacji kontrolnej bezwzględnej. Badania wykazały, że przyprawy były zanieczyszczone formami wegetatywnymi i endosporami bakterii z rodzaju Bacillus. Zidentyfikowano w nich obecność Bacillus subtilis, B. pumilis, B. coagulans i B. cereus. Grzyby pleśniowe z rodzaju Penicillus występowały sporadycznie. Przeprowadzona analiza przypraw wykazała najwyższy poziom skażenia mikrobiologicznego w kurkumie i oregano. Aktywność przypraw w stosunku do bakterii zależała głównie od: gatunku rośliny przyprawowej i sposobu przygotowania wyciągu. Wysoką aktywnością w stosunku do B. subtilis i E. coli charakteryzowały się maceraty z cynamonu oraz macerat z pieprzu i napar z ziela angielskiego. Zależała ona również od wrażliwości testowanego gatunku bakterii. Przyprawy ograniczały najsilniej wzrost i rozwój E. coli, nie oddziaływały natomiast na B. cereus.